W uważności nie chodzi o to, żeby przestać myśleć. Nie chodzi też o to, żeby zawsze być spokojnym, skupionym i opanowanym. To ważne szczególnie przy ADHD, bo jeśli potraktujemy mindfulness jak trening idealnej koncentracji, bardzo szybko stanie się kolejnym zadaniem do wykonania poprawnie. A osoby z ADHD często mają już za sobą długą historię zadań, które miały robić „lepiej”, „bardziej systematycznie” i „z większym skupieniem”.

Stan układu nerwowego nie objawia się wyłącznie silnym stresem. Czasem bardziej widać go w tym, że trudno się zatrzymać, trudno odpocząć, trudno zasnąć albo trudno poczuć, że naprawdę jest się obecnym. Innym razem sygnałem jest nie napięcie, lecz brak energii, odcięcie i wrażenie, że nawet najprostsze rzeczy zaczynają kosztować za dużo. Żeby lepiej to zrozumieć, warto przyjrzeć się kilku obszarom, przez które układ nerwowy najczęściej pokazuje swój stan.

Pracując gabinetowo z osobami z ADHD, bardzo często słyszę zdanie: „Ja nie umiem odpoczywać”. Za każdym razem, gdy je słyszę, pojawia się we mnie inne pytanie: skoro masz już to uświadomienie, czy chcesz coś z nim zrobić? Bo to, że czegoś dziś nie umiesz, nie oznacza, że nie możesz się tego nauczyć. Odpoczynek nie jest wrodzoną cechą charakteru ani talentem dostępnym wybranym. To umiejętność regulacji, która – jak każda inna – może być rozwijana małymi krokami, z życzliwością wobec siebie i zroz