ADHD najczęściej opisuje się przez pryzmat trudności z koncentracją, impulsywności i nadmiernej ruchliwości, ale z perspektywy codziennego życia ten obraz jest zwykle znacznie szerszy - zresztą nie bez powodu mówi się o spektrum objawów. Wiele osób doświadcza problemu z samoregulacją, z umiejętnością kierowania uwagą, zatrzymywania się, wracania do celu, organizowania działania oraz regulowania napięcia i emocji. To właśnie dlatego mindfulness może być w ADHD tak wartościowy.

​

 

Uważność wspiera przede wszystkim zdolność zauważania momentu, w którym uwaga odpływa. W praktyce oznacza to, że praktykując możesz szybciej zorientować się, że od kilku minut robisz coś innego niż planował_ś, że w połowie zadania przeskoczył_ś do innego wątku albo że całkowicie przejęło Cię coś, co pojawiło się po drodze. Samo zauważenie tego momentu jest już ważnym krokiem, bo bez niego trudno wrócić do działania w bardziej świadomy sposób. W końcu każda zmiana zaczyna się od samoświadomości, a praktyka uważności pomaga ją rozwijać.

​

 

Mindfulness może także pomagać w tworzeniu większej przestrzeni między impulsem a działaniem. W ADHD często dzieje się bardzo dużo „od razu”: odruchowe odpisanie, wejście w kolejną zakładkę, przerwanie komuś, porzucenie zadania, zakup pod wpływem chwili albo nagłe przełączenie się na coś nowego. Uważność nie sprawia, że impulsy znikają, ale może zwiększać szansę, że zostaną zauważone chwilę wcześniej, zanim całkowicie przejmą stery.

​

 

Kolejnym ważnym obszarem jest regulacja emocji. Wiele osób z ADHD doświadcza silniejszej reaktywności, szybkiego narastania frustracji, drażliwości, napięcia albo trudności z wyhamowaniem po przeciążeniu. Praktyka uważności może wspierać bardziej świadome zauważanie tych stanów i pomagać w nieco spokojniejszym reagowaniu na nie. To nie oznacza braku emocji, ale większą zdolność do ich rozpoznawania i niesienia bez natychmiastowego działania pod ich wpływem.

​

 

Uważność bywa także pomocna w budowaniu lepszego kontaktu z ciałem. A to ma znaczenie, ponieważ przeciążenie, zmęczenie i napięcie bardzo często nasilają trudności związane z ADHD. Jeśli wcześniej zauważam, że od rana zaciskam szczękę, mam spięte barki, oddycham płytko i działam w pośpiechu, łatwiej jest mi choć trochę zareagować, zanim całkowicie się przeciążę.​

​

Ten kurs powstał nie opiera się na myśleniu o mindfulness jako o idealnej, cichej praktyce wykonywanej codziennie w perfekcyjnych warunkach. Jest oparty na przekonaniu, że osoby z ADHD nie potrzebują bardziej się starać, tylko potrzebują takich form praktyki, które naprawdę uwzględniają sposób działania ich układu nerwowego. Dlatego znajdziesz tu podejście merytoryczne, ale jednocześnie bardzo praktyczne. 

​

​