Diagnoza ADHD i.... co dalej?
- Paula Sołtys
- 7 lis 2025
- 3 minut(y) czytania
Zaktualizowano: 10 lis 2025
Diagnoza ADHD często przynosi ogromną ulgę. To moment, w którym wiele rzeczy zaczyna układać się w całość. Nagle okazuje się, że trudności z koncentracją, chaosem, emocjami czy zapominaniem nie były oznaką lenistwa ani braku silnej woli. To po prostu inny sposób ,,oprogramowania''.
Jednocześnie po diagnozie wiele osób czuje się zagubionych. Wiedzą już, skąd biorą się ich trudności, ale nie wiedzą, co zrobić dalej z tą wiedzą. Diagnoza może być swego rodzaju zaproszeniem do lepszego poznania siebie i ułożenia codzienności w sposób, który wreszcie ma sens i dostosowany jest do neuroatypowości. Nierzadko więc naturalnie pojawia się pytanie co jest kolejnym krokiem po diagnozie ADHD.
Jednym z pierwszych wyzwań po diagnozie jest zmierzenie się z chaosem — zarówno w głowie, jak i w codziennym życiu. Osoby z ADHD, które spotykamy w gabinecie często mówią, że trudno im złapać rytm, a natłok myśli i obowiązków potrafi przytłoczyć. Pomaga wtedy zatrzymanie się na chwilę i zastanowienie jak dostosować środowisko i sposób działania do swojej neuroatypowości: może być to stworzenie jednej listy zadań zamiast trzech, jednego kroku zamiast dziesięciu, dzielenie zadań na mniejsze kroki czy też wsparcie w filtrowaniu zadań poprzez priorytetyzację. Czasem to nie kolejny system planowania przynosi ulgę, ale stworzenie takiego rytmu dnia, który jest dopasowany do własnego tempa i energii. Psycholog lub coach ADHD może w tym pomóc i wesprzeć w poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie jak zorganizować rzeczywistość tak, by była bardziej zaadaptowana do neuroatypowych potrzeb.
Drugim obszarem, który często wymaga czułej uwagi, są emocje. W ADHD emocje bywają intensywne — radość potrafi być ogromna, ale frustracja czy smutek również przychodzą z pełną siłą. To, co dla innych jest drobiazgiem, w Tobie może poruszać lawinę przeżyć. Zamiast próbować je „opanować”, warto nauczyć się im towarzyszyć. Kilka spokojnych oddechów, spacer, zatrzymanie się na ciele — to drobne, ale realne sposoby, by odzyskać kontakt z sobą. W końcu niezależnie od nurtu i modalności, zmiana zaczyna się od samoświadomości. Samoświadomości doznania, sposobu działania czy reagowania. W pracy terapeutycznej uczymy się rozpoznawać, co stoi za emocją i jak nie pozwolić jej przejąć sterów, jednocześnie nie odcinając się od niej, a wypracować bardziej adaptacyjne sposoby ekspresji.
Wiele osób po diagnozie zaczyna też inaczej patrzeć na swoje relacje. ADHD bywa niezrozumiane przez bliskich — spóźnienia, zapominanie, impulsywność mogą być odbierane jako brak szacunku czy zaangażowania. Tymczasem za tymi zachowaniami nie stoi zła wola, a inny sposób funkcjonowania uwagi. Pomaga rozmowa — spokojna, szczera, o tym, jak działa Twój mózg i czego potrzebujesz, by było Ci łatwiej. Czasem pomocna jest też wspólna konsultacja z psychologiem, który umożliwi przyjrzenie się trudnym doświadczeniom językiem zrozumiałym dla obu stron.
Po diagnozie często pojawia się także perfekcjonizm i poczucie winy. Przez lata wiele osób z ADHD słyszało, że „mogliby, gdyby tylko bardziej się postarali”. Nawyk surowego oceniania siebie zostaje na długo. Terapia pomaga wtedy w czymś bardzo prostym, ale głębokim — w zmianie tonu wewnętrznego dialogu. Zamiast pytać „dlaczego znowu zawaliłam?”, uczymy się pytać „co mogłoby mi dziś pomóc?”. Uczymy się zauważać wysiłek, a nie tylko efekt. To praca nad łagodnością wobec siebie, która często staje się prawdziwą rewolucją w codziennym życiu.
Diagnoza ADHD nie jest więc metą, lecz początkiem. To moment, w którym można zrzucić ciężar samokrytyki i wreszcie spojrzeć na siebie z ciekawością, a nie z osądem. W Imagonacji towarzyszymy osobom po diagnozie w tym procesie — pomagamy wprowadzać małe zmiany, które przynoszą dużą ulgę, odnaleźć wewnętrzne tempo i nauczyć się żyć w zgodzie ze sobą.
Jeśli jesteś po diagnozie ADHD i zastanawiasz się, jak przejść przez ten etap z większym spokojem, możesz umówić się na konsultację lub rozpocząć terapię w Imagonacji. Czasem wystarczy kilka spotkań, by zacząć widzieć siebie nie przez pryzmat trudności, lecz możliwości.
Komentarze